Met de billen bloot: ik wil zelf niet deelnemen aan social network 2.0! Wel meedoen aan alle real life social networks: collega consultatie, wandelgangen, werkoverleg, eten met kinderen, leesclubs, tuinvereniging, gezin, wandelen met vrienden, minnekozen met geliefde, autorijden met moeders, buurtfeestjes, kaarten .. Ik voel me zo plat op 2.0. Hoe noodzakelijk is het om tot nieuwe networks over te gaan. Zou ik actiever anderen moeten uitnodigen tot mijn real life networks? Edwin, Edo, Rob would you like to enter my real life network?
Nostalgie, canon, identiteit, brand, ruilen, lezen, kijken, snuffelen, gluren bij de buren, delen, herinneren, vinden.
Alleen hij doet het niet en bij twee van de vier boeken komen geen kaften, terwijl de kaft juist de appatizer is. Dat lijkt me zo erg als je blind bent of grootletterlezer; dat je nooit meer die mooie kaften tot je kunt nemen…
(Maar hoe ik ook pruts het lukt me niet om mijn boekenplank zichtbaar te maken)
Ik zou het leuk vinden om op de afsluitende 23dingen bijeenkomst met elkaar te praten over de waarde van alle commentaren. Een mening, idee, ideaal, fantasie krijgt waarde door de waarde die ik er aan toe ken. Wie neem ik serieus, neem ik mezelf serieus, wat zijn alle meningen waard.
Bij het zoeken naar campings voor de zomervakantie, kun je ook meningen van kampeerders bekijken onder het motto “wat vonden ander kampeergasten van deze camping?” Bij het lezen van de bevindingen over de staat van het sanitair, over de nurkse nederlands sprekende beheerder of over de sfeer op de camping, denk ik vaak ‘wat een zeurpieten’.
Ik hou niet van web 2.0 ranking te plat, ik houd van verhalen, van onverwachte hoekjes.
Zowel het een als het ander kom ik tegen. Ik geloof dat daar mijn aarzeling zit over het zelf deelnemen; ik zou graag een waardevolle aanvulling willen geven aan web 2.0. Maar ik vrees voor mijn praktijk: plat en te vlug. Zou ik in het diepst van mijn wezen ook een soort anwb zeurkous zijNn?
Wat Youtube vermag. Een half jaar geleden heb ik in bibliotheek Rotterdam een presentatie gehouden over de iLiad. Altijd raar om jezelf terug te zien. Maar niet alleen zie ik mezelf terug; heel veel anderen zien me terug: youtube!! Ik voel me nog eens extra bekeken op mijn presentatietechniek, mijn gezwaai met mijn armen, de toon van aanspreken. Gelukkig begint niemand daarover, zijn er zelfs mensen die het een informatieve presentatie vinden en lijkt zo’n filmpje het eeuwig leven te hebben.
